BEL
†Бог любіць цябе такім, які ты ёсць! †Хрыстос дабравольна пайшоў на крыж за твае правіны †Смерць пераможана! † Найбольш просты шлях да святасці - не асуджай! †Ісус шукае і чакае цябе! †Хрыстос уваскрос! †Д'ябал не можа зрабіць пекла прывабным, таму ён робіць прывабнай дарогу туды

Items filtered by date: Жнівень 2022 - Хрысціянскі сайт † katolik.life - Гомель, Пінск, Баранавічы...

З кнігі "Каталікі на абшарах Панізоўя і Севершчыны"

Пачатак сталай прысутнасці каталіцтва на тэрыторыі ВКЛ адносіцца да перыяду пасля заключэння Крэўскай уніі 1385 г., калі ў 1387 г. Ягайла хрысціў Літву. У 1387 г. была створана Віленская каталіцкая дыяцэзія (біскупства). У канцы XIV—пачатку XV ст. былі выдадзены асноўныя акты дзяржаўнай улады, якімі стваралася прывілеяванае становішча Каталіцкага Касцёла ў ВКЛ: перадача яму вялікіх зямельных уладанняў, поўны імунітэт касцельнай маёмасці ў фінансавых і судовых адносінах. У гэты перыяд Рыма-каталіцкі Касцёл пачаў адыгрываць найважнейшую ролю ў дзяржаве. Віленскае біскупства ў касцельна-адміністрацыйных адносінах было падпарадкавана гнезненскаму арцыбіскупу — прымасу Рыма-каталіцкага касцёла ў Польшчы. Тэрыторыя Віленскага біскупства ахоплівала Аўкштайцію і беларускія землі апрача Палесся (раёнаў Берасця і Пінска), якое ўваходзіла ў склад Луцкага біскупства. Да Люблінскай уніі 1569 г. амаль усе касцёлы і кляштары Беларусі знаходзіліся на захад ад лініі Браслаў—Паставы—Вілейка—Мінск—Нясвіж—Пінск. На ўсход ад гэтай лініі былі адзінкавыя касцёлы, або іх зусім не было да пачатку XVII ст., як, напрыклад, на Дняпры.

Прыкладна каля 1335 г. Гомель з навакольнымі землямі ўвайшоў у склад ВКЛ. Праз паўстагоддзя, у 1391 г., да віленскага капітула (рады святароў кафедральнага касцёла Святога Станіслава) была прыпісана буйная воласць з замкам Стрэшын на Дняпры, крыху вышэй вусця Бярэзіны.

Стрэшынская воласць лічылася сталовай, гэта значыць, што даходы з яе ішлі на патрэбы ўсяго капітула, у адрозненне ад прэстыманіяльных маёнткаў, даходы ад якіх ішлі асобным сябрам капітула. У склад Стрэшынскага маёнтка ў ХVI ст. уваходзіла 14 вёсак (Стрэшын, Саланое, Губічы, Праскурні, Верхняя Алба і інш.), у тым ліку і вёска Скепня Гомельскай воласці. Цалкам верагодна, што стрэшынскія падданыя капітула надалей заставаліся праваслаўнымі, бо касцёл у Стрэшыне быў пабудаваны толькі ў пачатку XVII ст. Солтанамі і з’яўляўся іх родавай пахавальняй.

У складзе ВКЛ Гомель і навакольныя землі заставаліся да 1500 г., калі ў часе вайны паміж ВКЛ і Маскоўскай дзяржавай князь Сямён Старадубскі, які валодаў Гомелем, разам з уладальнікам Ноўгарад-Северскага княства Шамяцічам перайшлі на бок Івана ІІІ. Вайна закончылася перамогай Масквы, і, паводле мірнага пагаднення ад 1503 г., уся Гомельская воласць і частка Чачэрскай, што ахоплівала сучасны Веткаўскі раён (з сёламі Свяцілавічы, Галоднае, Жалезавічы), адышлі да Маскоўскай дзяржавы. Пад уладай Масквы Гомель і воласць заставалася да 1535 г. У 1535 г. пачалася Старадубская вайна і 16 ліпеня Гомель быў вызвалены з дапамогай жыхароў горада, якія самі адчынілі браму моцна ўмацаванага Гомельскага замка. 27 сакавіка 1537 г. у Маскве было падпісана замірэнне на 5 гадоў. Згодна з ім Маскоўскае княства адмовілася ад Гомельскай воласці. Ранейшым уладальнікам былі вернуты іх маёнткі. Напрыклад, маёнтак Хальч быў вернуты Халецкім.

У Інфлянцкую вайну 1558—1582 гг. Гомель ненадоўга быў заняты маскоўскімі войскамі. У ліпені 1576 г. яны былі выбіты атрадам Юрыя Радзівіла. Праз пяць гадоў, 5 мая 1581 г., на Гомель быў здзейснены новы напад царскіх войскаў, якія «...до замку неведоме ночью пришедши, на место ударили и место огнем выпалили». Замак, аднак, ім узяць не ўдалося.

Трэба зазначыць, што ўвесь час знаходжання ўсходняй Гомельшчыны ў складзе ВКЛ большая частка нешматлікага насельніцтва заставалася праваслаўнай. Католікамі былі толькі асобныя шляхецкія сем’і, жаўнеры гарнізонаў, дзяржаўныя служкі.

Касцёлы на землях былой Севершчыны і, у прыватнасці, ва ўсходняй Гомельшчыне, пачынаюць з’яўляцца толькі ў першай палове XVII ст.: 16 ліпеня 1631 г. кароль Жыгімонт ІІІ Ваза фундаваў «ab origine» (ад самога пачатку) пабудову касцёла ў Гомелі, блізка да гэтага часу з’явіўся фундаваны Солтанамі касцёл у Стрэшыне, у 1687 г. усё тымі ж Солтанамі быў узведзены драўляны касцёл у Люшаве (Буда-Кашалёўскі раён), прыкладна ў гэты ж час пабудаваны касцёл у Чачэрску.

На Старадубшчыне касцёлы ўзніклі яшчэ раней, чым ва ўсходняй Гомельшчыне. Вядомы гісторык Андрэй Катлярчук у сваёй працы «Беларусы Бранскага краю. Этнічная гісторыя і сучаснасць» піша аб узнікненні касцёлаў на землях Севершчыны на ўсходзе ад Гомеля ўжо пачынаючы з 1618 г. Пры гэтым ён спасылаецца на «Свод памятников архитектуры и монументального искусства России: Брянская область» (Масква, 1998). Катлярчук піша наступнае: «На паўночным захадзе Браншчыны паміж шматлікімі помнікамі расійскай і ўкраінскай архітэктуры захавалася некалькі помнікаў беларускага дойлідства. Па-першае, гэта мураваныя касцёлы, узведзеныя ў 1618—1648 гадах, калі захад Браншчыны зноў увайшоў у склад ВКЛ. На сёння захаваліся: моцна разбураная Праабражэнская царква («касцёл», як кажуць людзі) у Трубчэўску, пабудаваная ў 1640 годзе, аб чым сведчыў надпіс на муры; значна перабудаваная царква св. Ганны ў Погары (пачатак ХVІ стагоддзя), таксама былы касцёл». Захаваліся весткі і пра існаванне касцёла ў Старадубе. Касцёл належаў францысканцам і быў пабудаваны ў гатычным стылі.

Развіццё парафіяльнай сеткі на ўсходзе Беларусі было выклікана галоўным чынам канфесійнай трансфармацыяй мясцовай шляхты. Яе пасля ўпадку рэфармацыі не прываблівала ні праваслаўе, ні уніяцтва, якое трактавалася як «мужыцкая вера» і якое з пункту погляду рытуальнасці па сваёй сутнасці не адрознівалася ад праваслаўя. Жаданай альтэрнатывай станавілася каталіцтва, дзякуючы яго характару пануючай дзяржаўнай канфесіі. Таксама сваю ролю адыгравала асветная дзейнасць Касцёла, якая стварала перспектыву інтэлектуальнага развіцця шляхты. Неафіты з ліку заможнай шляхты рабілі шматлікія шчодрыя ахвяраванні на карысць Каталіцкага Касцёла, асабліва каталіцкіх ордэнаў, колькасць якіх на працягу XVII i XVIII стст. пастаянна ўзрастала.

Кароткая гісторыя Касцёла ў Беларусі

Х ст. Княгіня Вольга (у хросце Алена; ? - 969) прымае хрост. У 959 г. Вольга, ужо будучы хрысціянкаю, магчыма, лацінскага абраду, звярнулася з просьбаю да германскага караля Атона І высвяціць для яе народу біскупа і святароў. Кароль падпарадкаваў землі палабскіх славянаў уладзе біскупа Адальдага.

Першы памянёны ў летапісах полацкі князь Рагвалод і яго дачка Рагнеда былі хрысціянамі. Рагнеда пастрыглася ў манаства, прыняўшы імя Анастасіі, і заснавала непадалёку каля Заслаўя жаночы кляштар.

Канец Х - пачатак ХІ ст. Св. Бруна Баніфацый разам з св. Адальбертам-Войцехам прапаведваў паганцам і быў забіты імі ў 1009 г. «на сумежжы Літвы і Русі», г.зн. недзе на захадзе ці паўднёвым захадзе Беларусі. Цела святога пасля ягонай смерці было пахавана «рускім каралём» і над ім паставілі храм.

Паміж 1008 і 1013 гг. Князь Святаполк ажаніўся з дачкою польскага князя (будучага караля) Баляслава Храбрага. Пры біскупе Райнберну ў Тураве было створана біскупства.

1186 г. Заснавана Лівонскае (Рыжскае) біскупства, якое моцна паўплывала на рэлігійную сітуацыю і на суседніх беларускіх землях. Першым біскупам часткі беларускіх і літоўскіх земляў быў прызначаны Хрысціян, катэдра якога, відаць, таксама размяшчалася ў Наваградку. Апостальская Сталіца выдала прывілей на падпарадкаванне новастворанага біскупства непасрэдна папу. Такім чынам, яно атрымала правы арцыбіскупства.

Паміж 1300 і 1316 гг. Заснавана праваслаўная Літоўская мітраполія са сталіцаю ў Наваградку, падпарадкаваная Канстанцінопалю. У ХІV ст. развіццё хрысціянства заходняга абраду на Беларусі запаволілася, але не спынілася цалкам.

Вялікія князі Альгерд і Кейстут, якія кіравалі разам (1345-1377), таксама не чынілі перашкодаў каталіцтву. Адзін з сыноў Кейстута прыняў каталіцтва. Да таго ж часу паданне адносіць прыбыццё ў Вільню вялікай колькасці францішканскіх манахаў і мучаніцкую смерць 14 з іх.

Канец ХІV ст. Адбыўся падзел улады паміж Вітаўтам і Ягайлам. У 1385 г. быў заключаны палітычны саюз Польшчы і ВКЛ - Крэўская унія. Ён прадугледжваў шлюб Ягайлы з польскай каралеўнай і каранаванне яго каралём Польшчы. Узамен Ягайла абяцаў прыняць хрост паводле лацінскага абраду і ахрысціць паганцаў у ВКЛ. У 1386 г. ён ахрысціўся пад імем Уладзіслаў і быў каранаваны, паклаўшы пачатак каралеўскай дынастыі Ягайлавічаў (Ягелонаў). Пры Вітаўту і Ягайлу ў сённяшніх межах Беларусі было збудавана каля 20 касцёлаў. Вітаўт у 1386 г. дабіўся ад Апостальскай Сталіцы ўзнаўлення прывілею, дадзенага Міндоўгу, - на непасрэднае падпарадкаванне Каталіцкага Касцёла ВКЛ Рыму.

ХV ст. Адбываўся далейшы якасны і колькасны рост Каталіцкага Касцёла ў Літве-Беларусі. Напрыканцы стагоддзя налічвалася ўжо каля 150 парафій. Пашыралася колькасць кляштараў.

ХVІ ст. З 20-х гадоў ў Вялікае Княства Літоўскае пачало пранікаць пратэстанцтва, якое да сярэдзіны стагоддзя ўмацавала свае пазіцыі. У 1569 г. ВКЛ і Польшча заключылі Люблінскую унію. Да змагання з пратэстантызмам далучыліся езуіты і пачалі засноўваць свае калегіумы. Езуіты заснавалі два універсітэцкія цэнтры - Віленскую (1579-1773) і Полацкую (1812-1820) езуіцкія акадэміі. У 1596 г. у Берасці была абвешчана царкоўная унія, да якой далучылася большасць праваслаўнага насельніцтва Літвы-Беларусі.

Пачатак ХVІІ ст. Пачалося актыўнае будаўніцтва цэркваў і манастыроў. Стагоддзе адзначылася мучаніцкай смерцю ў Віцебску Язафата Кунцэвіча (1623 г.), якога потым кананізавалі. У 1720 г. былі пастаўленыя асобныя каталіцкія біскупы для ўсходняй Беларусі - у Магілёве, Мсціслаўлі і Оршы. Каля 80 % насельніцтва дзяржавы былі уніятамі, а яшчэ каля 15 % - каталікамі. На землях Беларусі было каля 240 рыма-каталіцкіх парафіяў, да якіх належала каля 430 000 вернікаў. У 1773 г. Кацярына ІІ без згоды Апостальскай Сталіцы стварыла Беларускую дыяцэзію. У выніку доўгіх перамоваў у 1783 г. было ўтворана Магілёўскае арцыбіскупства, якому падпарадкоўваліся каталіцкія дыяцэзіі і каталікі ўсёй Расійскай імперыі. У 1798 г. узнікла Мінская дыяцэзія.

ХІХ ст. Нацыянальны і рэлігійны ўціск беларусаў з боку Расійскай імперыі. Гвалтоўнае далучэнне да Расіі пасля апошняга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 г. пацягнула за сабою закрыццё ў перыяд з 1830 да 1870 г. амаль усіх каталіцкіх кляштараў і навучальных установаў. У 1839 г. была ліквідавана унія. Пачаўся прымусовы перавод насельніцтва ў праваслаўе. Пачаўся перыяд жорсткага, больш чым 200-гадовага нацыянальнага і рэлігійнага прыгнёту. Разам з народам цярпеў пераслед і Каталіцкі Касцёл. У 1869 г. была ліквідавана Мінская дыяцэзія: яе тэрыторыю прыядналі спачатку да Віленскай, а ў 1883 г. да Магілёўскай дыяцэзіі. Царскі ўрад усяляк перашкаджаў рэлігійнаму жыццю каталікоў.

Пасля рэвалюцыі 1905 г. адбылося пэўнае ажыўленне ў дзейнасці каталіцкага Касцёла на Беларусі, былі адроджаны асобныя парафіі. У 1917 г. Мінская дыяцэзія аднавілася. Але з 20-х гадоў у сувязі са зменай рэлігійнай палітыкі савецкіх уладаў і падзелам Беларусі (Рыжская дамова 1921 г.) дзейнасць і Магілёўскага арцыбіскупства, і Мінскага біскупства была амаль цалкам паралізаваная. У 1923 г. быў асуджаны і рэпрэсаваны арцыбіскуп Я.Цепляк. У 1926-1936 гг. функцыі галавы Магілёўскага арцыбіскупства выконваў П.Э.Невё. У 1921 г. быў арыштаваны і змушаны выехаць мінскі біскуп Зыгмунт Лазінскі, які затым узначаліў новаствораную Пінскую дыяцэзію. Хваля рэпрэсіяў супраць каталіцкага Касцёла і духавенства дасягнула ў БССР эпагею ў 1939 г., калі былі зачыненыя амаль усе храмы, а ў дзесяці фармальна не зачыненых не было ніводнага святара. Была фізічна знішчана вялікая колькасць святароў.

У час Другой сусветнай вайны ў акупаванай немцамі Беларусі адбылося частковае адраджэнне каталіцкага Касцёла, але адразу ж пасля вайны рэпрэсіі распачаліся з новаю сілаю. Пасля смерці Сталіна пераслед католікаў крыху аслаб, аднак не спыніўся. І ўсё ж у гэтых цяжкіх умовах пакрысе аднаўлялася рэлігійнае жыццё.

25 ліпеня 1989 г. Апостальская Сталіца менавала біскупам Тадэвуша Кандрусевіча і прызначыла яго Апостальскім Адміністратарам Мінскай дыяцэзіі для католікаў Беларусі. У Гродне адчынілася Вышэйшая духоўная семінарыя.

13 красавіка 1991 г. Апостальскай Сталіцай біскуп Тадэвуш Кандрусевіч быў прызначаны арцыбіскупам, Апостальскім Адміністратарам для католікаў лацінскага абраду Еўрапейскай часткі Расіі з сядзібаю ў Маскве. У гэты ж дзень менаваны два біскупы: Казімір Свёнтэк, які быў прызначаны Мітрапалітам новастворанай Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі і Апостальскім Адміністратарам адноўленай Пінскай дыяцэзіі, і Аляксандр Кашкевіч, які быў прызначаны ардынарыем Гродзенскай дыяцэзіі.

5 ліпеня 1992 г. Створана мітрапалітальная камісія па перакладзе літургічных тэкстаў і рэлігійнай літаратуры на беларускую мову, дзякуючы якой падрыхтаваны да выдання асноўныя літургічныя тэксты і шэраг іншых матэрыялаў.

18 мая 1994 г. Апостальская Сталіца прызначыла Апостальскага нунцыя для католікаў Беларусі арцыбіскупа Агостыно Маркетто, а 26 лістапада менавала Казіміра Свёнтка кардыналам.

15 красавіка 1996 г. Апостальскім нунцыем для Беларусі быў прызначаны арцыбіскуп Дамінік Грушоўскі.

1994 г. Пачалі выдавацца каталіцкія часопісы «Дыялог» (Пінская дыяцэзія) і «Ave Maria» (Мінска-Магілёўская архідыяцэзія). У 1995 г. выйшлі першыя нумары квартальніка «Наша вера» і штомесячнага інфармацыйнага бюлетэня «Каталіцкія навіны».

1998-1999 гг. Апостальскай Сталіцаю былі менаваныя дапаможныя біскупы для Гродзенскай і Пінскай дыяцэзій, а таксама для Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі.

29 верасня 1998 г. У Гродзенскай катэдры адбылася кансэкрацыя дапаможнага біскупа Антонія Дзям'янкі.

24 чэрвеня 1999 г. у Пінску быў кансэкраван біскуп Казімір Велікаселец, а 4 снежня таго ж года ў Мінскім архікатэдральным касцёле прыняў біскупскае пасвячэнне Кірыл Клімовіч.

Створана Канферэнцыя Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі, першае пасяджэнне якой адбылося 11 лютага 1999 г. Старшынёй Канферэнцыі абраны кардынал Казімір Свёнтэк.

30 верасня 2000 г. Завяршыў сваю працу Сінод Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі, Віцебскай і Пінскай дыяцэзій - першы Сінод за ўсе пасляваенныя гады, які працягваўся чатыры гады. Сінод выпрацаваў Статуты Касцёла па ўсіх галоўных накірунках яго дзейнасці.

Павялічваецца колькасць парафій і вернікаў, рэстаўруюцца і будуюцца новыя касцёлы. Беларуская мова паступова становіцца моваю рэлігійнага жыцця католікаў.

21 жніўня 2004 г. кардыналу Казіміру Свёнтку, Арцыбіскупу Мінска-Магілёўскаму прадстаўлены выдаўцамі выдадзены на беларускай мове «Рымскі Імшал», які з’яўляецца асноўнай літургічнай кнігай для цэлебрацыі Найсвяцейшай Эўхарыстыі. З гэтай нагоды ў спецыяльным лісце ад 27 кастрычніка Святы Айцец Ян Павел ІІ выказаў Яго Эмінэнцыі кардыналу падзяку. Гэта першае ў гісторыі выданне зацверджанага “Рымскага Імшала” па-беларуску і першае выданне трэцяй яго рэдакцыі на нацыянальнай мове.

15 верасня 2004 г. Святы Айцец прызначыў Апостальскім нунцыем у Беларусі вялебнага монсіньёра Марціна Відавіча (Martin Vidovic), афіцыяла Дзяржаўнага сакратарыяту, адначасова ўзвёўшы яго на тытулярны пасад Ноны ў годнасці арцыбіскупа. 21 студзеня новапрызначаны нунцый прыбыў у Мінск.

27 верасня 2004 г. Святы Айцец Ян Павел ІІ уручыў кардыналу Казіміру Свёнтку, Арцыбіскупу Мінска-Магілёўскаму, спецыяльную ўзнагароду «Fidei testis» (Сведка веры), прысуджаную Інстытутам Паўла VI у г. Брэшыя (Італія).

23 і 24 кастрычніка 2004 г. па запрашэнні Старшыні Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі кардынала Казіміра Свёнтка ў Беларусі знаходзіўся з візітам кардынал Альфонсо Лопес Трухільё, Старшыня Папскай Рады па пытаннях сям’і.

14 снежня 2004 г. Папа Ян Павел II прызначыў дапаможным біскупам для Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Яго Эксцэленцыю Антонія Дзям'янку, тытулярнага біскупа Лесві, вызваліўшы яго ад выканання абавязкаў дапаможнага біскупа Гродзенскай дыяцэзіі.

2 красавіка 2005 г. у Рыме ў 21:37 еўрапейскага часу адыйшоў да вечнасці Папа Ян Павел ІІ. Падчас святой Імшы за супакой душы Папы перад 130 тысячамі вернікаў і шматлікімі прадстаўнікамі ўладаў кардынал Садано назваў Яна Паўла ІІ «вялікім», як называюць толькі святых пантыфікаў. Раніцою 8 красавіка адбылася пахавальная святая Імша і апоўдні труну з целам Яна Паўла ІІ 8 красавіка паклалі ў крыпту базылікі св. Пятра, у якой да 2000 г. знаходзілася грабніца Яна ХХІІІ, перанесеная ў базыліку пасля яго беатыфікацыі. Згодна з апошняй воляй, выказанай у тэстамэнце, Ян Павел ІІ спачыў у зямлі, без саркафага. Служэнне Папы Яна Паўла ІІ, якое працягвалася больш за 26 гадоў, стала ў Каталіцкім Касцёле самым працяглым пантыфікатам XX стагоддзя і трэцім па працягласці ў гісторыі Касцёла. Гэты пантыфікат быў адначасова найбольш плённым і ў іншых аспектах (напрыклад, па колькасці папскіх замежных пілігрымак — 104 і наведаных падчас іх краінаў — 129). Было апублікавана 14 Папскіх Энцыклік. Падчас пантыфікату Яна Паўла ІІ было праведзена 148 беатыфікацыйных працэсаў і 51 кананізацыйны працэс (абвешчана 1343 благаславёных і 482 святых). Ён быў першым за апошнія 455 гадоў наступнікам св. Пятра не італьянскага паходжання і першым Папам-славянінам.

19 красавіка 2005 г. па выніках чацвёртага тура галасавання 115-ці кардыналаў, сабраных на канклаў у Сіксцінскай капліцы кардынал Ёзаф Ратцынгер быў абраны новым, 265-м па ліку Папам, прыняўшы імя Бэнэдыкта XVI. 24 красавіка адбылася інаўгарацыя новага Пантыфіка.

10 снежня 2005 г. у мінскай архікатэдры Імя Найсвяцейшай Панны Марыі адбылося асвячэнне рэканструяванага алтара і новых арганаў, а таксама каранацыя абраза Імя Марыі Беззаганна Зачатай, асвячанага Слугой Божым Янам Паўлам ІІ і падараванага ім нашаму касцёлу. Урачыстую святую Імшу цэлебраваў арцыбіскуп Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі кардынал Казімір Свёнтэк разам з усімі беларускімі біскупамі, прадстаўніком епіскапату Аўстрыі і шматлікімі святарамі з розных дыяцэзій Беларусі. Гэтая падзея азнаменавала завяршэнне значнага этапа ў адраджэнні галоўнай каталіцкай святыні Беларусі.

14 чэрвеня 2006 г. прэс-служба Апостальскай Сталіцы паведаміла, што Святы Айцец Бэнэдыкт XVI прыняў адрачэнне ад пастырскага кіраўніцтва Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіяй, прадстаўленае Яго Эмінэнцыяй кардыналам Казімірам Свёнткам у адпаведнасці з Кодэксам Кананічнага Права, кан. 401, § 1.

Разам з тым, Святы Айцец прызначыў Яго Эксцэленцыю Антонія Дзям’янку, тытулярнага біскупа Лесвійскага і дапаможнага Мінска-Магілёўскага, Апостальскім Адміністратарам sede vacante i ad nutum Sanctae Sedis названай Мітрапалітальнай сталіцы.

Яго Эмінэнцыі кардыналу Казіміру Свёнтку, Мінска-Магілёўскаму арцыбіскупу на пенсіі, даручана надалей выконваць абавязкі Пінскага Апостальскага Адміністратара ad nutum Sanctae Sedis.

Таксама 14 чэрвеня 2006 г., завяршаючы ХХІХ Пленарнае пасяджэнне Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі, кардынал Казімір Свёнтэк папрасіў вызваліць яго ад пасады Старшыні названай Канферэнцыі ў сувязі з тым, што ён ужо не з’яўляецца дыяцэзіяльным біскупам (пар. Кодэкс Кананічнага Права, кан. 376).

На Пленарным пасяджэнні пасада Старшыні была сёння даверана Яго Эксцэленцыі Аляксандру Кашкевічу, біскупу Гродзенскаму, які да гэтага часу з’яўляўся Намеснікам Старшыні. На згаданым Пасяджэнні пасада Намесніка Старшыні была даверана Яго Эксцэленцыі Уладзіславу Бліну, біскупу Віцебскаму.

5 ліпеня 2006 г. быў вернуты вернікам будынак найстарэйшай (з ХІУ ст.) у Мінску каталіцкай святыні – касцёла Найсвяцейшай Тройцы (святога Роха) на Залатой Горцы. адбылася гістарычная падзея, якой мінскія каталікі чакалі пятнаццаць гадоў.

14-16 чэрвеня 2007 г. у Мінску прайшла 35-я сустрэча Генеральных сакратароў канферэнцый каталіцкіх біскупаў Еўропы, тэма якой «Міграцыя — выклік для Еўропы». Яе ўдзельнікі таксама мелі магчымасць сустрэцца з праваслаўным Мітрапалітам Мінскім і Слуцкім Філарэтам, Патрыяршым Экзархам усяе Беларусі Філарэтам, цэлебравалі святыя Імшы ў розных парафіях Мінска і змаглі бліжэй пазнаёміцца з жыццём вернікаў і станам Касцёла ў Беларусі.

21 верасня 2007 г. Святы Айцец Бэнэдыкт XVI вызваліў арцыбіскупа Тадэвуша Кандрусевіча ад пастырскага кіраўніцтва кафедрай Маці Божай у Маскве і менаваў арцыбіскупам Мітрапалітам Мінска-Магілёўскім. Падчас урачыстага інгрэсу — цырымоніі кананічнага ўступлення на пасаду арцыбіскупа Мітрапаліта Мінска-Магілёўскага, якое адбылося 10 лістапада 2007 г. у мінскім архікатэдральным касцёле пры ўдзеле вялікай колькасці духавенства і вернікаў, быў зачытаны Апостальскі Ліст аб прызначэнні яго эксцэленцыі арцыбіскупа на гэтую пасаду і абвешчаныя першыя дэкрэты новапрызначанага мітрапаліта. Адным з якіх біскуп Антоній Дзям’янка быў прызначаны на Генеральным вікарыем Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Рымска-каталіцкага Касцёла ў Рэспубліцы Беларусь.

1 сакавіка 2008 г. з нагоды VI Еўрапейскага дня студэнтаў універсітэтаў а 18-й гадзіне ў архікатэдральным касцёле Імя Найсвяцейшай Панны Марыі ў Мінску быў усталяваны малітоўны тэлемост, які ўпершыню ў гісторыі Каталіцкага Касцёла ў Беларусі злучыў паміж сабою Мінск і Апостальскую Сталіцу. Тэлемост праводзіцца штогод падчас Вялікага посту, каб у ружанцовай малітве з’яднаць са Святым Айцом моладзь з розных куткоў свету. Дэвізам тэлемосту сталі словы «Еўропа і Амерыкі разам для пабудовы цывілізацыі любові».

29 мая 2008 г. уручыў даверчыя граматы Святому Айцу Бэнэдыкту XVI і ўступіў на пасаду новапрызначаны надзвычайны і паўнамоцны пасол Рэспублікі Беларусь Сяргей Алейнік. Падчас гэтай цырымоніі пантыфік адзначыў важную ролю Беларусі ў паяднанні Еўропы і экуменічным працэсе.

18-22 чэрвеня 2008 г. адбыўся візіт у Беларусь Дзяржаўнага сакратара Яго Святасці Папы Бэнэдыкта XVI кардынала Тарчызіо Бэртонэ. Падчас яго былі наладжаныя вельмі важныя сустрэчы з Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь Аляксандрам Лукашэнкам, Патрыяршым Экзархам усяе Беларусі Мітрапалітам Мінскім і Слуцкім Філарэтам, шэрагам прадстаўнікоў дзяржаўнага апарату, дзе падымаліся важныя пытанні узаемаадносінаў Касцёла і дзяржавы, будаўніцтва новых святыняў, суіснавання хрысціянскіх канфесіяў у нашай краіне, дыпламатычных стасункаў. Была дасягнутая дамоўленасць аб падрыхтоўцы Пагаднення аб супрацоўніцтве паміж Апостальскай Сталіцай і Рэспублікай Беларусь. Апрача таго, праз Дзяржаўнага сакратара Папы Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь перадаў Яго Святасці Бэнэдыкту ХУІ запрашэнне наведаць Беларусь. Яго Эмінэнцыя кардынал Тарчызіо Бэртонэ сустрэўся з выкладчыкамі і студэнтамі Беларускага дзяржаўнага універсітэта, дзе прачытаў лекцыю на тэму «Вера і розум: як гаварыць пра Бога сучаснаму чалавеку», наведаў і цэлебраваў святыя Імшы ў каталіцкіх святынях Пінска і Гродна, і ўрачыстую Літургію ў Мінскім архікатэдральным касцёле, асвяціў вугольны камень касцёла ў Серабранцы. Візіт Дзяржаўнага сакратара Яго Святасці Папы Бэнэдыкта XVI быў з вялікім энтузіязмам успрыняты беларускімі вернікамі. «Папа вас любіць і моліцца за вас» -- гэтыя словы, сказаныя Яго Эмінэнцыяй на сустрэчы з моладдзю пасля цырымоніі асвячэння вуглавога каменя, выказваюць сутнасць духовай повязі Апостальскай сталіцы з мясцовым Касцёлам і вернікамі.

29 чэрвеня 2008 г. ў свята святых апосталаў Пятра і Паўла на знак лучнасці са Святым Айцом Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч прыняў у базыліцы святога Пятра ў Рыме з рук Бэнэдыкта XVI палій — элемент літургічнага адзення ў выглядзе вузкай стужкі з белай авечай воўны з вышытымі чорнаю воўнаю крыжамі; на канцах — з абшытымі чорным шоўкам кавалачкамі свінца. Насіць палій мае права Святы Айцец (падчас кожнай Літургіі), а таксама адзначаныя асаблівым гонарам іерархі Касцёла (толькі на вялікія святы). Папа Бэнэдыкт XVI узначаліў урачыстую Літургію ў бызыліцы святога Пятра, якую канцэлебравалі разам з ім новапрызначаныя мітрапаліты. Ва ўрачыстасці прыняў удзел Канстанцінопальскі Патрыярх Барталамей І. Святы Айцец прамовіў разам з духоўным лідэрам сусветнага праваслаўя ўрачыстую гамілію. Абодва іерархі таксама прамовілі разам Вызнанне веры і ўдзялілі благаслаўленне.

Мінска-Магілёўская архідыяцэзія атрымала 7 рэліквій благаслаўлёнага кс. Міхала Сапоцькі, беатыфікацыя якога адбылася 28 верасня 2008 г. у Беластоку (Польшча). Рэліквіі былі перададзены ў тыя парафіі архідыяцэзіі, з якімі было звязана жыццё і дзейнасць благаслаўлёнага: мінская архікатэдра, магілёўская архікатэдра, парафія ў Забрэззі, парафія святога Юзафа ў Валожыне, парафія ў Лебедзеве, парафія ў Барысаве, парафія ў Бабруйску.

У лютым 2009 г. выйшаў першы пераклад на беларускую мову Дакументаў ІІ Ватыканскага Сабору, здзейснены Секцыяй па перакладзе літургічных тэкстаў і афіцыйных дакументаў Касцёла пры ККББ па ініцыятыве і падтрымцы Мітрапаліта Мінска-Магілёўскага арцыбіскупа Тадэвуша Кандрусевіча.

27 красавіка 2009 г. Святы Айцец Бэнэдыкт XVI удзяліў аўдыенцыю Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь Аляксандру Лукашэнку.

4–5 ліпеня 2009 г. у Тракелях (Гродзенская дыяцэзія) адбыліся ўрачыстасці з нагоды каранацыі абраза Маці Божай Тракельскай. Папскія кароны на цудоўны абраз былі ўскладзены кардыналам Казімірам Свёнткам.

4 жніўня 2009 г. у мінскім касцёле святых Сымона і Алены прайшла першая агульнабеларуская сустрэча святароў.

22 жніўня 2009 г. у Браславе (Віцебская дыяцэзія) арцыбіскуп Кёльнскі кардынал Ёахім Майснер здзейсніў каранацыю папскімі каронамі цудатворнага абраза Маці Божай Валадаркі Азёраў.

10 кастрычніка 2009 г. — кансэкрацыя касцёла Езуса Міласэрнага ў Віцебску, першай за амаль 125 гадоў рыма-каталіцкай святыні ў гэтым горадзе. Цырымонію кансэкрацыі ўзначаліў Апостальскі нунцый у Беларусі арцыбіскуп Марцін Відавіч.

21 кастрычніка 2009 г. кардынал Казімір Свёнтэк, адзін з найстарэйшых іерархаў у свеце, адзначыў 95-годдзе.

25 кастрычніка 2009 г. — Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч прыняты ў шэрагі Мальтыйскага Ордэна.

8–10 лістапада 2009 г. Беларусь па запрашэнні Мітрапаліта Мінскага і Слуцкага Філарэта, Патрыяршага Экзарха ўсяе Беларусі, наведаў з візітам кардынал Вальтэр Каспер, старшыня Папскай рады спрыяння хрысціянскаму адзінству. У межах візіту ватыканскі іерарх асвяціў новыя стацыі ў мінскай архікатэдры, прыняў удзел у канферэнцыі, прысвечанай хрысціянска-юдэйскаму дыялогу, і сустрэўся з прэзідэнтам Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам.

11–17 снежня 2009 г. — трэці візіт аd limina біскупаў з Беларусі ў Апостальскую Сталіцу. Аўдыенцыю беларускім іерархам Святы Айцец удзяліў 17 снежня.

Паводле артыкула

Алесь ЖЛУТКА.
ПУНКЦІРЫ ВЯЛІКАГА ШЛЯХУ
Спроба кароткага падсумавання гісторыі каталіцкага Касцёла на Беларусі.
Часопіс НАША ВЕРА №1 (14) 2001

і архіва навінаў сайта Сatholic.by

Італьянскія мастакі палюбілі ў Гомелі варэнне і квас - ФОТА

Вядомы італьянскі мастак Фабіа Нанэс і двое яго памочнікаў - таксама італьянцы - распісалі ў выглядзе вялізнай фрэскі алтарны абраз гомельскай рымска-каталіцкай царквы Нараджэння Божай Маці.

Дзіўна, але фрэска ў касцёле напісана ва ўсходняй, візантыйскай традыцыі. Пробашч парафіі айцец Славамір тлумачыць гэта проста: бо Беларусь знаходзіцца на стыку Заходняй і Усходняй хрысціянскіх цэркваў, таму традыцыі пераплеценыя. На карціне намаляваны і абліччы святога Андрэя і святога Пятра, каб паказаць адзінства Цэркваў Усходу і Захаду. А галоўнай тэмай алтарнай іконы стала, безумоўна, нараджэнне Найсвяцейшай Панны Марыі. Дарэчы, надпіс у кнізе, якую трымае Хрыстос, зробленая на беларускай мове: «Любіце ворагаў вашых. Прыду хутка, чувайце».

Мы паназіралі за працай італьянскіх майстроў. Увесь час, калі яны малявалі, іграў запіс класічнай музыкі. У перапынках мастакі пілі беларускі квас. А яшчэ вельмі палюбілі наша варэнне, якім частавалі парафіяне касцёла.

Свет хоча бачыць Царкву не толькі ў храме, але і ў супермаркеце

Упершыню ў сваёй гісторыі Каталіцкая царква Беларусі склікала кангрэс журналістаў. На трохдзённым форуме ў Гродне сабраліся каля ста чалавек - прадстаўнікі каталіцкіх СМІ і журналісты-каталікі са свецкіх выданняў, каталіцкае духавенства і святары Праваслаўнай царквы. Быў прадстаўлены на кангрэсе і гомельскі каталіцкі сайт.

Ганаровым госцем сустрэчы стаў легендарны польскі рэжысёр Кшыштаф Занусі. Акрамя меркавання аб рабоце прэсы, у рэжысёра цікавіліся, як навучыцца здымаць кіно:

- Зараз гэта вельмі проста. У кожнага ёсць тэлефон - пачніце з мабільнага відэа! - адказаў Кшыштаф Занусі.

На сустрэчы падкрэслівалі галоўную думку: у прэсе, у блогах, у сацыяльных сетках хрысціянін павінен пісаць толькі праўду і не ісці на здзелкі з сумленнем:

- Не трэба баяцца ўдзельнічаць у «свецкіх» дыскусіях. Важна сказаць, што я хрысціянін і паводле вучэння Царквы разважаю вось так.

Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч, як заўсёды, шмат жартаваў і запэўніў, што ён цалкам адкрыты для прэсы:

- Царква ўсё больш ўваходзіць у медыйную прастору і выкарыстоўвае сродкі масавай камунікацыі як вельмі карысны, эфектыўны і сучасны інструмент пропаведзі Евангелля. Адна з мэтаў кангрэсу - паглядзець на сябе ў праўдзе, ацаніць свае моцныя і слабыя бакі.

На працягу трох дзён форуму каталіцкія журналісты абмяркоўвалі сваю дзейнасць на радыё, тэлебачанні, у друку, інтэрнэце, і, вядома, - сацыяльных сетках. Таксама гаворка ішла аб выкарыстанні PR-тэхналогій царквой - не трэба гэтага баяцца, пра тое, што яна павінна рабіць, каб «патрапіць у тэлевізар» і быць больш зразумелай свету. Царкве важна своечасова адказваць на пытанні, што хвалююць грамадства, прысутнічаць не толькі ў храме, але ісці да людзей - у супермаркеты, на вуліцы - быць адкрытай, не ствараючы ўласнай рэзервацыі.

У якасці прыкладаў былі прыведзеныя хрысціянскія флэшмобы з выкананнем калядных песень, якія арганізоўваліся ўзімку па ўсім свеце ў гандлёвых цэнтрах. А таксама рэакцыя варшаўскіх каталікоў на рэкламу публічнага дома. Па ўсім горадзе былі раскіданы ўлёткі з надпісам «Дзяўчаты чакаюць 24 гадзіны». Хрысціяне зрабілі дакладна такія ж ўлёткі, прыпісаўшы: «...на тваю малітву».

Безумоўна, ішла размова і аб неабходнасці актыўна прапаведаваць Хрыста ў інтэрнэце.

- Мы так часта хочам закрыцца ва ўласным свеце з Езусам, дзе нам добра і прыемна - як апосталы, якія хацелі пабудаваць намёты на гары і жыць з Богам. Але Хрыстос на гэта не згаджаецца, ён пасылае нас у свет, - падкрэслівалі лектары.

Гомасэксуаліст прызнаў свой грэх хваробай і набыў веру ў турме

Оскар Уайльд - адзін з выдатных ангельскіх пісьменнікаў XIX стагоддзя. Паўсюдную вядомасць яму прынёс раман «Партрэт Дарыяна Грэя». Велізарны ўплыў на з'яўленне рамана аказала дэкадэнцкая кніга Жорыса-Карла Гюісманса «Наадварот». Оскар Уайльд быў пад моцным уражаннем ад наватарскага твора французскага дэкадэнта і будучага католіка.

Як і ягоны літаратурны герой Дарыян Грэй, Оскар Уайльд ўжо знаходзіўся на парозе Касцёла. На пераломе 1877 і 1878 гг. ён рыхтаваўся да ўступлення ва ўлонне каталіцкага Касцёла, аднак, у апошнюю хвіліну ён адмовіўся ад рэалізацыі свайго намеру. Праўдападобней за ўсё прычына заключаецца ў асцярозе Оскара пазбавіцца спадчыны бацькі, які з'яўляўся не практыкуючым пратэстантам і масонам.

Не гледзячы на адмоўнае стаўленне бацькі, Уайльд схіляўся да каталіцтва яшчэ падчас вучобы. Ён быў зацікаўлены яго таямніцамі і рытуаламі. Як 20-гадовы студэнт Оксфардскага ўніверсітэта пад уплывам свайго выкладчыка, крытыка і навэліст Ўолтара Пейтера, Оскар рэгулярна ўдзельнічаў у Святым набажэнстве. Нагодамі гэтых частых візітаў былі, аднак, у першую чаргу эстэтычныя погляды. Касцёл уяўляўся для яго ў той час свайго роду «эстэтычнай спакусай».

У 1884 годзе малады, адукаваны і вельмі здольны пісьменнік, названы «лордам парадоксам», ажаніўся на Канстанс Лойд (Constance Lloyd). У іх было двое дзяцей. Жывучы ў Лондане, ён хутка падымаўся па кар'ернай лесвіцы - атрымаў славу і грошы, яго ахвотна прымалі ў кожнай супольнасці.

Праз некалькі гадоў сямейнага жыцця Ўайльд завёў знаёмства, якое радыкальна змяніла яго жыццё і згубна паўплывала на ягоную будучыню. Яму было 37 гадоў, калі ён пазнаёміўся з лордам Альфрэдам Дугласам, студэнтам Оксфардскага універсітэта. Тады выйшаў вонкі яго схаваны да гэтага моманту гомасэксуалізм. Уайльд закахаўся ў Дугласа без памяці. Мужчыны практычна ніколі не расставаліся. Гэта не падабалася бацьку Альфрэда, сэру Джону Дугласу, маркізу Куінсбэры, які публічна абвінаваціў пісьменніка ў садомскім граху - злачынстве, за якое ў той час неслі пакаранне ў турме. Уайльд ж са свайго боку абвінаваціў маркіза ў тым, што той зняславіў яго добрае імя. Аднак пісьменнік прайграў працэс і 25 траўня 1895 года быў прысуджаны да турэмнага зняволення і да двух гадоў папраўчых работ.

Оскар Уайльд страціў тады ўсё - славу, павагу, маёнтак (судовыя выдаткі былі настолькі высокія, што ён страціў усе грошы, дом і каштоўную бібліятэку), жонку (яна разам з дзецьмі з'ехала за мяжу і падала на развод), сыноў (ён быў пазбаўлены бацькоўскіх правоў). Ён страціў усё, але парадаксальны той факт, што менавіта ў турме, знаходзячыся на самым дне, пісьменнік набыў веру.

У турэмнай камеры Уайльд аддаўся чытанню Евангелля, прачытаў жыццё святога Францыска, творы святога Аўгустына, Джона Генры Ньюмана, Дантэ. У выніку ўсвядоміў сваю грэшнасць, і ў пакутах і прыніжэннях, якія закранулі яго, ён дасягнуў кораня новага жыцця. Сваім гомасэксуальным схільнасцям ён даў апісанне паталогіі, а сам гомасэксуалізм назваў хваробай. Шкадаваў аб тым, што даў сябе падмануць «бессэнсоўнай, пачуццёвай свабодай» і пачуццёвым задавальненням, што перастаў быць «гаспадаром самога сябе» і «рулявым сваёй душы».

У 1900 году хворы і змучаны пісьменнік разам са сваім сябрам каталіком Робертам Росам некаторы час знаходзіўся ў Рыме. Разам з ім удзельнічаў у Набажэнстве, а падчас публічнай папскай аўдыенцыі Оскар атрымаў дабраславенне ад Святога Айца Лявона XIII. Пісьменнік, які пакутуе на той момант з прычыны сур'ёзнага харчовага атручвання, пасля аўдыенцыі адчуў нечаканае выздараўленне. Пазней ён прыйшоў да высновы, што яно было звязана непасрэдна з блаславеннем Папы.

Пасля свайго вяртання ў Парыж, Уайльд пад новым імем і прозвішчам Себасцьян Мельмот, здымаў нумар у маленькім гатэлі. У той час ён шмат і часта піў, і ў бліжэйшы час яго стан здароўя пагоршыўся. У інтэрв'ю, якое ён даваў лонданскаму журналісту «Daily Chronicle», ён сказаў: «Мая маральная крывадушнасць ў большай меры бярэ свой пачатак ад таго факту, што мой бацька не дазволіў мне прыняць каталіцкую веру. Мастацкі бок Касцёла, а гэтак жа водар яго навукі вылечыў бы маю дэгенерацыі. Я ў бліжэйшы час планую быць прынятым ва ўлонне Касцёла ».

«Каталіцтва з'яўляецца адзінай рэлігіяй, у якой варта памерці» - прызнаваўся значна раней свайму сябру Оскар Уайльд.

За дзень да смерці - выконваючы раней выказанае жаданне Уайльда - Роберт Рос паклікаў да яго каталіцкага святара, які выкарыстаў нешматлікія моманты свядомасці паміраючага пісьменніка і здзейсніў над ім ўмоўнае хрышчэнне. Па сваім выразна выказаным добраахвотным жаданні Уайльд ў той момант стаў членам каталіцкага Касцёла. Прыміраны з Богам пісьменнік памёр каталіком 30 лістапада 1900 году.

Што цікава, на некалькі месяцаў раней, проста перад сваёй смерцю, з Богам гэтак жа прымірыўся самы вялікі вораг Уайльда - агностык маркіз Куінсбэры. 31 студзеня 1900 года ён прызнаў свае памылкі і атрымаў адпушчэнне грахоў з рук каталіцкага святара. У 1911 годзе каталіком стаў лорд Альфрэд Дуглас.

 

Назва кнігі: «Nawróceni» (Od czasów Jezusa do współczesności św. Paweł * Buffalo Bill * Jacek Kaczmarski i 97 innych historii) Аўтар: Henryk Bejda Dom Wydawniczy „Rafael” 2008

Падрыхтоўка да сакрамэнтаў хросту і шлюбу

Мы верым у Хрыста, таму што Ён сам паказаў сябе дзве тысячы гадоў таму і заснаваў Царкву, якая дакладна захавала для нас праўды пра Бога. Каб вера не была бясплоднай, мы разам з нашымі братамі і сёстрамі спазнаем Таго, у каго верым, гаворым з Ім і пра Яго, прымаем прабачэнне, дадзенае ў Крыжовай смерці Хрыста, далучаемся да Ягонага жыцця, выконваючы запаведзі і вучачыся любіць Бога і нашых блізкіх.

Калі Вы імкнецеся пачаць свой шлях у Каталіцкай Царкве, пачніце прыходзіць у храм на святую Імшу і ўдзельнічаць у ёй з нашай суполкай, пакуль не прыступаючы да Камуніі. У гэтым сакрамэнце хрысціяне, падрыхтаваўшыся належным чынам і пакаяўшыся ў грахах (Камунія без належнай падрыхтоўкі з'яўляецца грахом і карысці чалавеку не прыносіць), далучаюцца да Цела і Крыві Хрыста пад выглядам хлеба і віна. У лацінскай Царкве выкарыстоўваецца прэсны белы хлеб круглай формы, у візантыйскім абрадзе - квасны хлеб. Гэтак жа і Вы зможаце прычашчацца, увайшоўшы ў паўнату зносін з Царквой.

- Маліцеся тымі малітвамі, якія Царква ўзносіць Яму стагоддзямі, і сваімі ўласнымі, якія ідуць з глыбіні Вашага сэрца.

- Чытайце Слова Божае - Біблію, асабліва Новы Запавет.

- Добра, калі вы прачытаеце кнігу а. Аляксандра Меня "Сын Чалавечы"

 «Такім чынам ідзіце, навучайце ўсе народы, хрысцячы іх у імя Айца і Сына, і Святога Духа ... Хто будзе верыць і хрысціцца, выратаваны будзе» (Мц 28, 19; Мк 16, 16) - гэтымі словамі Хрыстус Пан устанавіў першы з сямі сакрамэнтаў: сакрамэнт хросту. У сакрамэнце хросту Хрыстос абмывае нас ад першароднага граху, адпускае ўсе грахі, учыненыя да хрышчэння, даруе звышпрыродны дар асвячальнай ласкі Божай, адраджае да новага жыцця дзяцей Божых і ўключае ў суполку Народа Божага - Царкву, азначаючы душу незгладжальнай пячаткай. «А тым, якія прынялі Яго, веруючым у імя Ягонае, даў уладу быць дзецьмі Божымі, якія не ад крыві, ні ад хацення плоці, ні ад хацення мужа, а ад Бога нарадзіліся» (Ян 1, 12-13). «Усе вы, хто хрысціўся ў Хрыста, у Хрыста апрануліся» (Гал 3, 27). З моманту хрышчэння хрысціяне, асвечаныя ласкай Хрыстовай, пакліканы і абавязаны вызнаваць веру і жыць паводле вучэння Хрыста.



Я не хрышчоны

Хрост у Каталіцкім Касцёле адбываецца пасля падрыхтоўкі ва ўлонні Касцёла, якая неабходна для таго, каб вера Касцёла стала нашай верай.

Звычайна падрыхтоўка да хросту доўжыцца каля года:

- Перыяд евангелізацыі (на працягу 3-4 месяцаў пасля першай размовы са святаром): заканчваецца прыняццем у катэхумэнат.

- Катэхумэнат (ад грэч. Katecheo - настаўляць, вучыць): час узмоцненай падрыхтоўкі да прыняцця сакрамэнту хросту; доўжыцца некалькі месяцаў. На гэты перыяд група рыхтуецца да сакрамэнту хросту. На сустрэчах у групе святары чытаюць лекцыі па асновах веры, усяляк дапамагаюць у павелічэнні веры на шляху да хросту.

- Абрад абрання: прыкладна за 40 дзён да хросту катехумен (абвешчаны) становіцца абраным для хросту.



Я ахрышчаны

Калі ж Вы аднойчы ўжо прыступілі да сакрамэнту хросту ў маленстве, дзяцінстве альбо ў сталым узросце (у каталіцтве, праваслаўі або пратэстантызме, хрысціла бабуля і т.п.), то таксама скажыце пра гэта святару. Калі апынецца, што ваша хрышчэнне было сапраўдным, то хрысціцца зноў Вам не трэба. Таямніца Хросту здзяйсняецца толькі адзін раз у жыцці і не аднаўляецца. У гэтым выпадку вы маеце патрэбу ва ўцаркаўленні. Перад тым, як вы прыступіце да сакрамэнтаў пакаяння і Эўхарыстыі, таксама неабходна падрыхтоўка, якая праходзіць у форме лекцый па асновах веры для ахрышчаных хрысціян і індывідуальнай падрыхтоўкі.

Падыдзіце да святара (лепш за ўсё гэта зрабіць у любы дзень пасля вячэрняй св. Імшы, прыкладна) і распавядзіце яму пра сваё жаданне стаць членам Царквы.

Ды дабраславіць вас Гасподзь!



Хрост дзяцей

Ўчыненне абраду хросту дзяцей з'яўляецца выразам веры іх бацькоў, якія абавязуюцца выхоўваць сваіх дзяцей у хрысціянскай веры. Па меры сталення, ахрышчаны ў маленстве чалавек свядома вызнае сваю веру, пацвярджае сваё хрышчэнне і аднаўляе абяцанні, прынесеныя ў абрадзе хросту. Хрост здзяйсняецца з дапамогай вонкавага знака - трохразовага палівання галавы вадой, што сімвалізуе ачышчэнне, і ў словах: «Я хрышчу цябе ў імя Айца і Сына, і Духа Святога».

З найвялікшым клопатам Царква рыхтуе кандыдатаў да хросту. У старажытнасці такі перыяд падрыхтоўкі (катэхумэнату) доўжыўся часам некалькі гадоў. Бацькі-каталікі, просячы Царкву аб хрышчэнні для сваіх дзяцей, ўскладаюць на сябе адказнасць за развіццё звышпрыроднага жыцця, якое іх дзеці ўспрынялі ў сакрамэнце святога хросту. Пры здзяйсненні абраду хрышчэння, як дзіцяці, так і дарослага, Царква, па старажытным звычаі, патрабуе прысутнасці хросных, з якіх адзін абавязкова павінен быць прыкладным каталіком. Сваім прыкладам, малітвай і дапамогай яны абавязаны падтрымліваць развіццё рэлігійнага жыцця свайго хрэсніка.

Літургія складаецца з чатырох частак.


1 часть. Обряд принятия ребёнка

Крещение совершается, как правило, в воскресенье, поскольку в этот день Церковь празднует Пасхальную тайну. Детей, родившихся за последнее время, желательно крестить одновременно, в присутствии родственников и знакомых. Предстоятель либо служитель таинства спрашивает родителей ребёнка:

С. Какое имя вы выбрали для своего ребёнка? Родители отвечают: N.

С. Чего вы просите у Церкви Божией для N? Родители отвечают: Крещения.

В приведённом выше диалоге предстоятель может использовать и другие слова. На второй вопрос родители также могут ответить другими словами, например: «Благодати Христовой», или «Принятия в лоно Церкви», или «Жизни вечной». Этот ответ даёт каждая из семей в отдельности. Предстоятель либо служитель таинства обращается к родителям:

С. Дорогие родители, испросив крещения для вашего ребёнка, вы принимаете на себя обязанность воспитывать его в христианской вере, учить его любить Бога и ближних. Осознаёте ли вы свою обязанность? Родители отвечают вместе: Осознаём.

Затем предстоятель или служитель таинства обращается к восприемникам со следующими словами:

С. Дорогие восприемники, готовы ли вы помогать родителям этого ребёнка в их христианском воспитании? Восприемники отвечают вместе: Готовы.

С. N, христианская община с большой радостью принимает тебя. От имени этой общины я осеняю тебя знамением креста. После меня и вы, родители и восприемники, запечатлейте на вашем ребёнке знак Иисуса Христа, нашего Спасителя.

Затем он молча налагает большим пальцем знак креста на лоб ребёнка, после чего то же самое делают родители и восприемники.

2 часть. Литургия Слова

Священник читает отрывки из Священного Писания и произносит короткую проповедь, призывая родителей и восприемников с готовностью принять обязанности, связанные к принятием детей в Церковь. Затем призывает всех к особой, тихой молитве. Затем следует молитва верных, на воззвания которой присутствующие отвечают: Услышь нас, Господи.

Молитва завершается воззваниями о заступничестве Святых, на которые отвечаем: Молись о нас (или: Молитесь о нас).

Грехопадение наших первородителей было вызвано искушением сатаны. Из-за него человек утратил жизнь Божию — состояние благодати. Поэтому священник молится затем об освобождении ребёнка от злого духа. В завершение молитвы мы отвечаем: Аминь.

Затем присутствующие идут в процессии к купели, где происходит крещение ребёнка.

3 часть. Литургия таинства

По пришествии к купели служитель таинства напоминает участвующим повеление Божие, Который восхотел душу и тело человека освятить водой. Например, говорит:

С. Помолимся всемогущему Богу, чтобы Он даровал этому ребёнку новую жизнь от воды и Святого Духа.

Далее следует обряд освящения воды или благодарственная молитва над водой, а затем отречение от зла. Служитель таинства обращается к родителям и восприемникам: С. Дорогие родители и восприемники, Бог любит вашего ребёнка и дарит ему (ей) в таинстве крещения новую жизнь от воды и Святого Духа. Старайтесь воспитывать его (её) в вере так, чтобы сохранить в нём (ней) Божественную жизнь от тлена греха и создать условия для её постоянного развития. Поэтому, если вы, руководствуясь своей верой, готовы принять на себя эту обязанность, то, вспоминая собственное крещение, отрекитесь от греха и исповедайте веру в Иисуса Христа, веру Церкви, в которой ваш ребёнок примет сегодня крещение. Затем спрашивает их:

С. Отрекаетесь ли вы от греха, чтобы жить в свободе детей Божиих? Родители и восприемники отвечают: Отрекаюсь. С. Отрекаетесь ли вы от соблазнов неправедной жизни, чтобы грех не господствовал над вами? Родители и восприемники отвечают: Отрекаюсь. С. Отрекаетесь ли вы от сатаны, виновника и князя греха? Родители и восприемники отвечают: Отрекаюсь.

Затем служитель таинства спрашивает родителей и восприемников об их вере: С. Веруете ли вы в Бога, Отца всемогущего, Творца неба и земли? Родители и восприемники отвечают: Верую. С. Веруете ли вы в Иисуса Христа, Единственного Его Сына, Господа нашего, рождённого Девой Марией, страдавшего и погребённого, воскресшего из мёртвых и восседающего одесную Отца? Родители и восприемники отвечают: Верую. С. Веруете ли вы в Святого Духа, святую Вселенскую Церковь, общение святых, прощение грехов, воскресение тела и жизнь вечную? Родители и восприемники отвечают: Верую. С. Такова вера Церкви. Такова наша вера, исповедание которой является нашей славой в Иисусе Христе, Господе нашем. Все отвечают: Аминь.

Служитель таинства приглашает семью подойти к купели и просит назвать имя ребёнка. Затем спрашивает родителей и восприемников:

С. Желаете ли вы, чтобы N принял (приняла) крещение в христианской вере, которую мы только что вместе исповедали? Родители и восприемники: Желаем.

После этого служитель таинства совершает крещение, произнося: N, Я КРЕЩУ ТЕБЯ ВО ИМЯ ОТЦА, погружает ребёнка в воду или льёт ему на голову воду в первый раз, И СЫНА, погружает ребёнка или льёт ему на голову воду вторично, И СВЯТОГО ДУХА. погружает ребёнка или льёт ему на голову воду в третий раз. После этого участвующие произносят или поют краткое славословие: Слава Отцу, и Сыну, и Святому Духу и ныне, и присно, и во веки веков. Аминь.

Если крещение совершается через возлияние воды, рекомендуется, чтобы ребёнка во время крещения держали мать или отец. Однако там, где этого требуют традиции, ребёнка может держать крёстная или крёстный. Они же должны поднять ребёнка из воды, если крещение осуществляется через погружение. Обряд дополняется помазанием елеем, что означает включение крещёного в царственное священство и введение его в общину Народа Божия.

С. Бог всемогущий, Отец Господа нашего Иисуса Христа, возродивший тебя водою и Святым Духом и даровавший тебе отпущение всех грехов, Сам дарует тебе помазание спасения, чтобы, сопричтённый ко святому Его народу, ты пребывал в единении со Христом — Священником, Пророком и Царём — ради жизни вечной. Все отвечают: Аминь.

Служитель таинства помазывает святым миром темя ребенка. Обряд завершается возложением белой одежды и вручением зажжённой свечи, принесённой крёстными. Служитель таинства говорит:

С. N, ты стал (стала) новым творением и облёкся (облеклась) во Христа. Прими белую одежду и сохрани её незапятнанной вплоть до суда Господа нашего Иисуса Христа, чтобы обрести жизнь вечную. Все: Аминь.

На ребёнка надевается белая одежда (либо что-то, символизирующее её), которую должны были принести с собой родственники ребёнка. Зажигается свеча от пасхала, и вручается родителям. Служитель таинства, обращаясь к ним, говорит:

С. Примите свет Христов. Затем говорит: Дорогие родители и восприемники, вам доверяется хранить этот свет, чтобы ваш ребёнок, озарённый светом Христа, всегда поступал как сын (дочь) света и, сохранив твёрдость веры, вместе со всеми святыми мог (могла) встретить грядущего Господа в Царстве Небесном. Если восприемники во время крещения держали ребёнка, они передают его матери.

4 часть. Завершение обряда

Если крещение совершалось вне пресвитерия, совершается процессия к алтарю, во время которой несётся зажжённая свеча крещёного ребёнка. Можно петь соответствующую песню. Предстоятель, встав перед алтарём, обращается к родителям, восприемникам и всем присутствующим:

С. Дорогие братья и сёстры! Этому ребёнку, возрождённому в таинстве крещения, дарована новая жизнь, ибо он теперь стал чадом Божиим. В таинстве миропомазания он обретёт полноту Святого Духа, а в святом причащении станет участником Трапезы Господней и вместе со всеми верующими будет называть Бога своим Отцом. Поэтому помолимся от имени этого ребёнка, как научил нас Господь Иисус Христос. Все поют или произносят вместе с предстоятелем Молитву Господню:

Отче наш, сущий на небесах! Да святится имя Твоё; да придёт Царствие Твоё; да будет воля Твоя и на земле, как на небе. Хлеб наш насущный дай нам на сей день; и прости нам долги наши, как и мы прощаем должникам нашим; и не введи нас во искушение, но избавь нас от лукавого. Аминь.

Мать, держа на руках ребёнка, подходит вместе с отцом к предстоятелю, который благословляет сначала мать, затем отца, а после — всех присутствующих. Если возможно, после благословения все поют соответствующую песнь, выражающую пасхальную радость и благодарение, или «Величит душа Моя Господа».

Крещение ребёнка при угрозе смерти, когда нет священнослужителя опасности смерти крестить ребёнка может любой верующий. Для крещения надо приготовить воду (может быть, даже не освящённую). Возле больного ребенка собираются его родители, восприемники и, если это возможно, также родственники и близкие. Один из верующих, имеющий определённую подготовку, начинает читать следующую молитву:

Попросим всемогущего Бога о милосердии к этому ребёнку, который должен получить благодать святого крещения, к его родителям и восприемникам, а также ко всем крещёным. Все отвечают: Услышь нас, Господи. Просим Тебя об этом ребёнке: через святое крещение прими его в общину Своей Церкви. Все отвечают: Услышь нас, Господи. Просим Тебя, даруй ему через святое крещение дух усыновления. Все отвечают: Услышь нас, Господи. Просим Тебя, соделай его через святое крещение общником смерти и воскресения Христа, Сына Твоего. Все отвечают: Услышь нас, Господи. Просим Тебя, обнови во всех, здесь присутствующих, благодать святого крещения. Все отвечают: Услышь нас, Господи. Просим Тебя обо всех учениках Христа, объединённых святым крещением в одну общину: сохрани их в единой вере и любви. Все отвечают: Услышь нас, Господи.

Молитва заканчивается такими словами: Боже, Источник жизни и любви, Отче Господа нашего Иисуса Христа, Ты утешаешь родителей в их тревогах и окружаешь Своей опекой больных детей. В Своей любви Ты возрождаешь их для жизни вечной. Благосклонно прими наши моления. Не допусти, чтобы грех овладел этим ребёнком, яви Своё милосердие и прими его в Царство Твоего Сына. Сделай так, чтобы этот ребёнок, которому мы даём имя N, возродившись от воды и Духа Святого, уподобился Христу в тайне Его смерти и воскресения и, причисленный к избранным Твоим, получил наследие Христа и обрёл радость в общении с Тобою, Который живёшь и царствуешь с Единородным Твоим Сыном и со Святым Духом во веки веков. Все отвечают: Аминь.

Следует исповедание веры. Совершающий крещение обращается ко всем присутствующим: Вспоминая собственное крещение, исповедуем веру в Иисуса Христа. Это — вера Церкви, в которой этот ребёнок принимает крещение. После этого он спрашивает: Веруете ли вы в Бога, Отца всемогущего, Творца неба и земли? Все отвечают: Верую. Веруете ли вы в Иисуса Христа, Единственного Его Сына, Господа нашего, рождённого Девой Марией, страдавшего и погребённого, воскресшего из мёртвых и восседающего одесную Отца? Все отвечают: Верую. Веруете ли вы в Святого Духа, святую Вселенскую Церковь, общение святых, прощение грехов, воскресение тела и жизнь вечную? Все отвечают: Верую. Можно также исповедовать веру, прочитав Апостольский Символ веры.

Совершающий таинство, троекратно возливая воду на голову ребёнка, крестит его во имя Пресвятой Троицы: N, Я КРЕЩУ ТЕБЯ ВО ИМЯ ОТЦА, льёт воду на голову ребёнка в первый раз, И СЫНА, льёт воду на голову ребёнка вторично, И СВЯТОГО ДУХА. льёт воду на голову ребёнка в третий раз.

Опуская все другие обряды, можно совершить облачение в белую одежду. Совершающий крещение произносит: N, ты стал (стала) новым творением и облёкся (облеклась) во Христа. Прими белую одежду и сохрани её незапятнанной вплоть до суда Господа нашего Иисуса Христа, чтобы обрести жизнь вечную. Все отвечают: Аминь. В заключение читается Молитва Господня. Отче наш…

В случае близящейся смерти достаточно, чтобы совершающий крещение, опуская другие обряды, возлил на ребёнка воду, произнося при этом обычную формулу крещения. Желательно, чтобы это происходило в присутствии одного или двух свидетелей. Если ребёнок выживает, его необходимо принести в храм для восполнения обряда.

Обновление крещальных обетов

В день Первого причастия, миропомазания, принятия таинства больных, в годовщину крещения и в иных случаях мы обновляем свой завет с Богом.

С. Спрашиваю каждого из вас: отрекаетесь ли вы от греха, чтобы жить в свободе детей Божиих? В. Отрекаюсь. С. Отрекаетесь ли вы от соблазнов неправедной жизни, чтобы грех не господствовал над вами? В. Отрекаюсь. С. Отрекаетесь ли вы от сатаны, виновника и князя греха? В. Отрекаюсь. С. Веруете ли вы в Бога, Отца всемогущего, Творца неба и земли? В. Верую. С. Веруете ли вы в Иисуса Христа, Единственного Его Сына, Господа нашего, рождённого Девой Марией, страдавшего и погребённого, воскресшего из мёртвых и восседающего одесную Отца? В. Верую. С. Веруете ли вы в Святого Духа, святую Вселенскую Церковь, общение святых, прощение грехов, воскресение тела и жизнь вечную? В. Верую. С. Такова вера Церкви. Такова наша вера, исповедание которой является нашей славой в Иисусе Христе, Господе нашем. В. Аминь.

С. Через крещение вы стали храмом Божиим, и в знак благодарности за полученные блага произнесём все вместе: В. Во имя Пресвятой Троицы, во имя Отца, сотворившего нас, и Сына, искупившего нас, и Святого Духа, освятившего нас, перед Пресвятой Девой Марией, Непорочной Богородицей, перед нашими Ангелами Хранителями, нашими святыми Покровителями и всеми Святыми, перед собравшимися здесь верующими мы обновляем принятый при крещении завет. Обещаем жить и умереть в святой христианской вере. Будем верны Иисусу Христу и Его Евангелию. Отче Предвечный, даруй нам для этого помощь Твою. Молим Тебя через Христа, Господа нашего, живущего и царствующего с Тобою в единстве Святого Духа, Бога, во веки веков. Молитва о верности благодати крещения Господи, силою смерти и воскресения Твоего Ты возродил меня к новой жизни в таинстве святого крещения и принял в общину Церкви Твоей, позволил мне стать чадом Божиим и наследником исполненной радости вечной жизни. Будь прославлен, Боже в Пресвятой Троице единый, за дар Твоего призвания. Обнови во мне благодать святого крещения, чтобы соблюдая учение Иисуса Христа, я навсегда пребывал в Его любви и смело возвещал Его Евангелия. Соделай, дабы я всегда был живым членом Церкви и вместе со всеми христианами пребывал в единстве веры, свидетельствуя о ней своей жизнью. Аминь.

ВЕНЧАНИЕ



Подготовка к таинству брака

Брак — это не судьба, нежданно «сваливающаяся» на человека, а задание, которое сам человек принимает на себя. В основании этого задания лежит любовь между двумя людьми: любовь, понимаемая не как минутное, даже самое сильное, эмоциональное переживание, а как нечто неизмеримо более прочное — любовь как акт воли, воли творить добро любимому человеку. Любовь как ответственность за другого человека. Заключение брака — это момент принятия на себя ответственности за другого, избранного и любимого человека, навсегда. Уже в период наречения имеет место определённая ответственность за партнёра, однако в сам момент заключения брака эта ответственность принимается человеком окончательно и бесповоротно.

С момента заключения брака мы имеем дело уже не с союзом двух людей, которых связывают некие общие дела, а с совершенно новой реальностью — общиной. В ней уже нет ни личных утрат, ни личных приобретений, но всё общее. Эта община возникает в момент сознательного принятия решения «навсегда», но формируется и развивается на протяжении всей оставшейся жизни. Брак — это принятие ответственности за развитие этой общины.

Очень важно начать и продолжать супружескую жизнь с убеждением, что подлинная любовь — это непрестанное созидание и развитие. К такой любви супругов делает способными благодать таинства брака. Таинственный брак, как и всякое другое таинство, включает человека в тайну Страстей и Воскресения Христа. Таинство брака обязывает и даёт супругам способность уподобить свою любовь любви Христа к Церкви — любви ко Христу, и в эту любовь их включает.

Любовь Христа к Церкви — это любовь освящающая. Из самой сути таинства брака следует, что любовь супругов также имеет освящающий характер. Поэтому каждодневные заботы о хлебе насущном, обыденные радости и печали, проблемы и успехи, сам супружеский акт и воспитание потомства имеют в христианском браке религиозный характер.

Семья, опирающаяся на таинственный брак, является основополагающим элементом, «кирпичиком» Вселенской Церкви. Она, по словам Второго Ватиканского Собора, является «домашней Церковью, в которой супруги, сотворённые по образу Бога живого… следуя Христу как началу жизни, в радостях и жертвах своего призвания через свою верную любовь становятся свидетелями той тайны любви, которую Господь открыл миру через Свою смерть и Своё Воскресение» (SC 52).

Будучи частью великой Вселенской Церкви, малая домашняя Церковь имеет в Божественном домостроительстве конкретное задание. Супружество и семья являются и строят Церковь Божию, а своим свидетельством и деятельностью призваны преображать мир как община жизни и любви.

Подобно другим таинствам, брак — это великое знамение веры и его действенность будет тем больше, чем больше семья и брак будут верны благодати Бога, полученной через таинство, и будут сотрудничать с этой благодатью.

Наречённым таинство брака преподает Сам Христос Господь в тот момент, когда они произносят друг перед другом слова супружеского обета, пред лицом Бога и Церкви, через который, взаимно отдавая себя друг другу и друг друга принимая, они заключают супружеский завет. Священник исполняет функцию свидетеля, который от имени Бога и Церкви принимает обет и благословляет союз новобрачных.

Таинственному браку присущи единство, святость и нерасторжимость:

— единство: между одним мужчиной и одной женщиной;

— святость: таинство брака особенным образом связывает человека с планом Творца и Спасителя по отношению к тому же человеку;

— нерасторжимость: через взаимное и обоюдное избрание супруги открываются для действия неизменно верного Бога, Который соединил их навеки в Своей любви.



Подготовка к таинству брака

За три месяца до заключения брака наречённые должны обратиться к настоятелю прихода, в котором живёт невеста, для написания предбрачного протокола, и представить ему следующие документы: паспорт, свидетельство о крещении, подтверждение своего участия в курсах для новобрачных. Объявления должны быть сделаны с амвона в течение трех последующих воскресений или церковных праздников, или же должны быть вывешены на приходской доске объявлений в течение восьми дней, на время которых должны приходиться два церковных праздника.

Перед написанием предбрачного протокола настоятель обязан проверить знание наречёнными основных истин веры. Наречённые должны знать: Отче наш, Радуйся Мария, Верую, шесть истин веры, десять заповедей Божиих, пять церковных заповедей, Ангел Господень, святой Розарий, семь таинств, форму крещения, пять условий таинства примирения, приготовление дома к таинству больных.

Непосредственной подготовкой к таинству брака являются предбрачные курсы, охватывающие основные сведения о браке, семье и воспитании детей.

В период подготовки к таинству брака наречённые должны приступить к таинству исповеди и принять святое Причастие перед первым объявлением и перед заключением брака, дабы участвовать в таинстве брака в состоянии освящающей благодати.

Брачный документ, подписанный в ЗАГСе, являющийся принятием на себя обязательств по отношению друг к другу, детям, обществу и государству, для католиков не равнозначен заключению брака и не даёт им возможности пользоваться правами супругов. Церковное право требует от католиков заключения брака в предписанной форме таинства.

Крещёные, сожительствующие вне церковного брака, серьёзно нарушают установленный Богом нравственный порядок. До тех пор, пока они не заключат таинственный союз, они не могут получить отпущения грехов и участвовать в Евхаристии, равно как и быть крёстными родителями и свидетелями при совершении таинства миропомазания.

Таинственный брак, запечатлённый и дополненный, нерасторжим.

Поэтому в Католической Церкви не существует понятия «развод». Отменить супружеский союз может лишь смерть одного из супругов. Развод, данный гражданским судом, упраздняет брак только с точки зрения гражданского права, но брачный завет, заключённый пред Богом и Церковью, остаётся ненарушенным, ибо в таинстве он стал новым Божественным творением, упразднить которое не в силах ни гражданская, ни духовная власть.

Молитва наречённых

Боже, Ты — сама жизнь и любовь. Вселенная исполнена следов Твоей благости и любви, человеку же Ты даровал волю и сердце, способное любить всё доброе и прекрасное. Призри на нас, связанных узами взаимной любви. Благодарим Тебя за то, что мы встретили Тебя и познали Тебя, за радость, которую нам принесло это знакомство с Тобой.

Пусть сердца наши покоятся в Твоей Отцовской длани, чтобы Ты всегда был нашей первой и величайшей любовью. Пусть в наших мыслях и чувствах будет лишь то, что приятно Тебе и в Тебе имеет начало. Да не оставит нас память о Твоём святом присутствии среди нас и о нашем достоинстве чад Божиих.

Соделай, дабы мы возрастали в благодати, в Твоей любви и исполнении заповедей Твоих. Аминь.



Родительское благословение

Перед тем, как отправиться в церковь, наречённые сердечно благодарят своих родителей за все благодеяния, и, преклонив колени, принимают от них благословение:

Сын мой (дочь моя), на новом жизненном пути да благословит тебя Всемогущий Бог, Отец и Сын и Святой Дух. Аминь.

Родители целуют сына (дочь) и знаменуют его чело знаком креста.



ЛИТУРГИЯ ТАИНСТВА БРАКА

Таинство брака обычно совершается во время Мессы. Его можно совершить и вне Мессы, но тогда молодожёны должны попросить служить Мессу в их интенциях в другое время.

Обряд венчания совершается после Литургии Слова. Он начинается словами священника:

С. Возлюбленные N и N, вы слушали слово Божие, напомнившее вам о значении человеческой любви и супружества. Теперь от имени святой Церкви я желаю испытать ваши намерения.

N и N, имеете ли вы добровольное и искреннее желание соединиться друг с другом узами супружества?

Жених и невеста: Да.

С. Имеете ли вы намерение хранить верность друг другу в здравии и болезни, в счастии и в несчастии, до конца своей жизни?

Жених и невеста: Да.

С. Имеете ли вы намерение с любовью принимать детей, которых пошлёт вам Бог, и воспитывать их в христианской вере?

Жених и невеста: Да.

Эти три вопроса, предшествующие венчанию, имеют цель удостовериться в присутствии свидетелей о свободе выбора и о полной свободе вступающих в брак и о христианском подходе к неразрывности уз брака и к целям брака.

Затем все собравшиеся стоя поют гимн к Святому Духу, прося Духа Правды и Освятителя о дарах и благодати в браке.

Центральным моментом в обряде венчания являются супружеские обеты. Жених и невеста поворачиваются друг ко другу и подают друг другу правые руки. Священник связывает их столой.

Слова супружеской клятвы произносит вслед за священником жених, а затем таким же образом — невеста:

Я, N, БЕРУ ТЕБЯ, N, В ЖЁНЫ (В МУЖЬЯ) И ОБЕЩАЮ ТЕБЕ ХРАНИТЬ ВЕРНОСТЬ В СЧАСТИИ И В НЕСЧАСТИИ, В ЗДРАВИИ И БОЛЕЗНИ, А ТАКЖЕ ЛЮБИТЬ И УВАЖАТЬ ТЕБЯ ВО ВСЕ ДНИ ЖИЗНИ МОЕЙ.

Таинство брака свершилось. Венчание произошло пред Христом и пред общиной Церкви. Священник подтверждает заключение брака, говоря:

то Бог сочетал, того человек да не разлучает. И заключённый вами супружеский союз я подтверждаю и благословляю властью Вселенской Церкви во имя Отца, и Сына, и Святого Духа.

Все отвечают: Аминь.

Священник снимает столу с рук молодожёнов.

После заключения брака священник благословляет обручальные кольца. Муж надевает на палец жены её кольцо, и обращаясь к ней по имени, говорит:

N, ПРИМИ ЭТО КОЛЬЦО КАК ЗНАК МОЕЙ ВЕРНОСТИ И ЛЮБВИ — ВО ИМЯ ОТЦА, И СЫНА, И СВЯТОГО ДУХА.

Также и жена надевает на палец мужа кольцо, повторяя эти же слова. Обручальные кольца, которые молодожёны надели себе на пальцы, становятся видимым знаком заключённого брака.

Дальше следует продолжение Мессы, Литургия предусматриваете теперь молитву верных.

Во время Евхаристической Литургии, во время приготовления даров молодожёны могут принести к алтарю жертвенные дары — хлеб и вино. Молодожёны принимают Причастие под двумя видами. Месса завершается особым благословением молодожёнов.

Если таинство брака совершалось вне Мессы, молитву о молодожёнах завершает благословляющая молитва священника и совместно произнесённая Молитва Господня «Отче наш».

Годовщину венчания супруги отмечают участием в Мессе, принятием Причастия, тихим обновлением супружеской клятвы, подарком для супруга. Во время праздничной трапезы зажигается свеча.

Принято торжественно отмечать серебряную, золотую и бриллиантовую годовщину венчания. Юбиляры занимают во время Мессы особые места. Священник уделяет им особое благословение и торжественно поёт гимн «Тебя, Бога, хвалим» («Te Deum»).



Молитва новобрачных

Отче наш, в руки Твои мы вверяем нашу совместную жизнь. Пребудь с нами в наших скорбях и радостях, благослови наш труд и усталость, благослови наш отдых. Помоги нам добросовестно исполнять обязательства, которые мы взяли на себя. Научи нас истинной верности, глубокому смирению по отношению друг к другу, и любви, лишённой эгоизма. Даруй нам терпение и мудрость в воспитании наших детей. Пусть наша семейная жизнь будет наполнена любовью, которая других людей привлечёт к Тебе, а каждый миг нашей совместной жизни дай прожить во славу Твою. Аминь.

У што мы верым?

Мы верым у адзінага Бога - Айца, Сына і Духа Святога. Верым у тое, што Бог любіць кожнага чалавека такім, які ён ёсць, нягледзячы на ўсе яго грахі, якімі б яны ні былі. І просім у Айца ласку, каб любіць Яго і нашых блізкіх таксама, як Ён - аж да таго, каб жыць для іншых, пры неабходнасці добраахвотна аддаць сваё жыццё за блізкага, як гэта зрабіў дзеля ўсіх нас Ісус Хрыстос.

Наогул, жыццё хрысціяніна складаецца не з выканання законаў. Рэлігійнасць можа не мець нічога агульнага з верай. Любі і рабі што хочаш - так кажуць айцы Царквы Хрыстовай, якая з'яўляецца не інстытутам, не мірской арганізацыяй, а містычным целам Хрыста. Менавіта на ім і трымаецца Царква. Мы прыходзім у храм, каб слухаць Слова Божае і маліцца разам. Бо Хрыстос прыходзіць да сваіх вучняў, калі яны разам. Вельмі цяжка выратавацца аднаму, без супольнасці такіх жа грэшнікаў, як і ты.

Так, у хрысціян ёсць свае законы, але для хрысціяніна галоўнае - не выкананне законаў. Чалавек, які імкнецца выконваць законы Бога без прысутнасці любові ў сэрцы, якую можа даць толькі Хрыстос, губіць сваю душу. Хрысціянін выконвае законы не таму, што абавязаны гэта рабіць па сваіх рэлігійных меркаваннях, а з любові да Бога і бліжняга.

КАРОТКІ КАТЭХІЗІС

Кожны думаючы чалавек шукае адказы на асноўныя жыццёвыя пытанні: Хто стварыў свет і ўсё існае? Хто Бог? Хто чалавек? Які сэнс і мэта яго існавання? Чаму побач з дабром у свеце існуе зло? Які сэнс малітвы? Ці трэба верыць? І гэтак далей...
Адказаў на такія пытанні навука не дае, таму што гэта не ўваходзіць у кола разгляданых ёй пытанняў. Спробу адказу робіць філасофія. Яна можа ўсё ж такі памыляцца, таму што з'яўляецца тварэннем чалавечага розуму, які часам памыляецца. Поўны адказ на актуальныя пытанні чалавечага існавання можа даць толькі Адкрыццё Божае, перададзенае людзям Царквой.
Адкрыццё Божае змяшчаецца ў Святым Пісанні і Святой Традыцыі. Святое Пісанне - гэта цэлая бібліятэка, у склад якой уваходзяць 73 кнігі, з якіх 46 кніг Старога Запавету і 27 Новага Запавету.

Жыццё і выратавальная дзейнасць Ісуса Хрыста выкладзены ў Евангеллі чатырма евангелістамі (святыя Мацей, Марк, Лука і Ян).

Запаведзі любові

Адна вера не можа выратаваць чалавека: «вера без спраў мёртвая» (Як 2, 20). Таму неабходна ўводзіць Евангелле ў паўсядзённае жыццё.

Ісус Хрыстос, Сын Божы, сказаў пра Сябе: «Я ёсць шлях і праўда і жыццё» (Ян 14, 6). Менавіта Ісус з'яўляецца нашым галоўным настаўнікам, Святаром і пастырам. Ён працягвае жыць і дзейнічаць у заснаванай Ім Царкве, Ён - «галава цела Царквы», якой мы члены.

На пытанне фарысэяў аб тым, якая з запаведзяў асноўная, Ісус адказвае, што першая з усіх запаведзяў - запаведзь любові Бога і бліжняга.

1. Палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменнем тваім, і ўсёю моцаю тваёю.
2. Палюбі блізкага твайго, як самога сябе.

Дзесяць Запаведзяў Божых

Дзве асноўныя запаведзі любові ў пашыранай форме паказаны ў Дэкалогу (Дзесяці запаведзях).

1. Я Гасподзь, Бог твой: хай ня будзе ў цябе іншых багоў, апрача Мяне.
2. Не вымаўляй імя Госпада, Бога твайго, марна.
3. Памятай дзень святы.
4. Шануй бацьку твайго і маці тваю.
5. Не забівай.
6. Ня чыні пералюбу.
7. Ня крадзь.
8. Не кажы ілжывага сведчаньня на блізкага твайго.
9. Не пажадай жонкі блізкага твайго.
10. Не пажадай маёмасці блізкага твайго.

Евангельскія асалоды

Праграму жыцця хрысціяніна перадаў Хрыстос у Сваёй Нагорнай пропаведзі і абвясціў у Яго васьмі благаслаўленнях.

Дабрашчасныя ўбогія духам, бо іх ёсць Царства Нябеснае.

Дабрашчасныя тыя, што плачуць, бо яны суцешацца.

Дабрашчасныя лагодныя, бо яны ўспадкуюць зямлю.

Дабрашчасныя тыя, хто жадае і прагне праўды, бо яны насыцяцца.

Дабрашчасныя міласэрныя, бо яны памілаваны будуць.

Дабрашчасныя чыстыя сэрцам, бо яны Бога ўбачаць.

Дабрашчасныя міратворцы, бо яны сынамі Божымі назавуцца.

Дабрашчасныя гнаныя за праўду, бо іх ёсць Царства Нябеснае.

Дабрашчасныя вы, калі будуць вас ганьбіць і гнаць і ўсякім словам ліхім несправядліва зневажаць за Мяне. Радуйцеся і весялецеся, бо ўзнагарода ваша вялікая на нябёсах (Мц 5, 3.12).

Дабрачыннасці для цела

Любоў да бліжняга непадзельна звязана з любоўю да Бога і выяўляецца ў наступных дабрачыннасцях для цела і для душы:

1. Накарміць галоднага.
2. Напаіць таго, які прагне.
3. Апрануць голага.
4. Прыняць вандроўніка ў свой дом.
5. Наведаць зняволенага.
6. Наведаць хворага.
7. Пахаваць памерлых.

«Па тым пазнаюць усе, што вы Мае вучні, калі будзеце мець любоў паміж сабою» Ян 13, 35.

Дабрачыннасці для душы

1. Звярнуць грэшніка ад памылковага шляху.
2. Навучыць неасвечаных.
3. Даць добрую параду тым, хто сумняваецца.
4. Суцешыць скрушнага.
5. Цярпліва пераносіць крыўды.
6. Дараваць ад усяго сэрца абразы.
7. Маліцца за жывых і памерлых.

Асноўныя добрыя справы

1. Малітва.
2. Пост.
3. Міласціна.

Сем сакрамэнтаў Касцёла

Хрыстос сказаў: «Я ёсьць лаза, а вы галіны; хто застаецца ўва Мне, і Я ў ім, той прыносіць багаты плён» (Ян 15, 5). Божае жыццё ў чалавеку даецца Ісусам Хрыстом Уваскрослым і ўмацоўваецца ў святых сакрамэнтах.

1. Хрост.
2. Канфірмацыя.
3. Эўхарыстыя.
4. Пакаянне.
5. Намашчэнне хворых.
6. Святарства.
7. Шлюб.

Тры дабрачыннасці Божыя

1. Вера.
2. Надзея.
3. Любоў.

Чатыры асноўныя дабрачыннасці

1. Здаровы розум.
2. Справядлівасць.
3. Ўстрыманне.
4. Мужнасць.

Дары Святога Духа

1. Мудрасць.
2. Розум.
3. Савет.
4. Крэпасць.
5. Вядзенне.
6. Пабожнасць.
7. Страх Гасподні.

Сем галоўных грахоў

Божае жыццё ў чалавеку псуе грэх. Трэба сцерагчыся перш за ўсё тых грахоўных учынкаў, якія зацягваюць чалавека да наступных грахоў:

1. Ганарыстасць.
2. Скупасць.
3. Блуд.
4. Зайздрасць.
5. Чэраваўгоддзе.
6. Гнеў.
7. Лянота.

Маральныя дабрачыннасці, супрацьлеглыя сямі галоўным грахам

1. Пакора.
2. Адхіленне ад зямных выгод.
3. Цнатлівасць.
4. Міласэрнасць.
5. Умеранасць.
6. Цярпенне.
7. Працавітасць.

Грахі супраць Духа Святога

Пастаяннае супраціў Божай ласкі і частае здзяйсненне цяжкіх грахоў у наступстве можа прывесці да таго, што чалавечае сумленне становіцца неадчувальным і прыводзіць да знікнення пачуцця граху. Такія ўчынкі называюцца дзеяннямі або грахамі супраць Святога Духа (Мц 12, 31).

1. Грашыць, дзёрзка разлічваючы на міласэрнасць Божую.
2. Адчайвацца ці сумнявацца ў літасці Божай.
3. Пярэчыць зведанай хрысціянскай ісціне.
4. Зайздросціць ласцы Божай, дадзенай бліжняму.
5. Адкладваць пакаянне да самай смерці.

Грахі ў адносінах да бліжняга

Спрыяючы ў якой-небудзь форме граху іншых людзей, мы самі, у нейкай ступені, становімся вінаватымі у гэтам зле і ўдзельнічаем у граху. Грашыць у адносінах да бліжняга - гэта:

1. Угаворваць каго-небудзь зграшыць.
2. Загадваць зграшыць.
3. Дазваляць грэх.
4. Падахвочваць да граху.
5. Хваліць грэх іншага.
6. Захоўваць абыякавасць, калі хтосьці зграшыў.
7. Не змагацца з грахом.
8. Дапамагаць зграшыць.
9. Апраўдваць чыйсьці грэх.

«Гора таму чалавеку, праз якога спакуса прыходзіць» (Мц 18, 7).
Грахі, абуральныя да нябеснага пакарання

Да цяжкім грахоў адносяцца таксама ўчынкі, абуральныя да нябеснага пакарання (Быц 4, 10):

1. Свядомае злоснае чалавеказабойства.
2. Грэх садомскі, або мужаложства (гомасэксуалізм).
3. Прыгнёт бедных, удоў і сірот.
4. Пазбаўленне платы за выкананую працу.

Умовы добрай споведзі

Умовай даравання грахоў з'яўляецца змена жыццёвага шляху чалавека. У яго павінна быць жаданне абнаўлення сувязі з Богам. Чалавек павінен заўважыць, што «кожны, хто чыніць грэх, ёсць раб граху» (Ян 8, 34), і сумаваць па «свабодзе славы дзяцей Божых» (Рым 8, 21). Бог хоча выратаваць кожнага чалавека. Пасхальная таямніца Хрыста з'яўляецца крыніцай бесперапыннага прабачэння і абнаўлення. Хрыстос у сакрамэнце пакаяння і паяднання вяртае нам годнасць дзяцей Божых, дадзеную нам некалі ў хрышчэнні. Каб атрымаць дараванне грахоў у сакрамэнце пакаяння, неабходна:

1. Выпрабаванне сумлення.
2. Шчырая скруха за грахі.
3. Цвёрды намер выправіцца.
4. Шчырая споведзь.

Адказы на ўсе пытанні аб хрысціянскіх прынцыпах жыцця шукайце ў поўным Катэхізісе Каталіцкага Касцёла.

У гомельскім касцёле набіраюць хлопцаў у парафіяльныя скаўты

Больш за год у гомельскім касцёле дзейнічае каталіцкі скаўцкі рух. Скаўтам ўжо больш за сто гадоў, але сваю актуальнасць прынцыпы арганізацыі не губляюць не цяпер. Больш інфармацыі аб дзейнасці скаўтаў у Гомелі - у архіве сайта >>>

Абвяшчаецца новы набор у парафіяльныя скаўты, якія практыкуюць педагогіку FSE (Федэрацыі скаўтаў Еўропы). Пакуль прымаюцца толькі хлопчыкі, але ёсць надзея, што з'явіцца ў Гомелі і дзявочы «звяз». Запрашаюцца хлопцы узростам 12-16 гадоў, дзеці або іх бацькі павінны быць парафіянамі касцёла. Жадаючыя могуць звяртацца да гомельскага «звязовага» Станіслава Старацітарава па тэлефоне: 029-5356823 (МТС) ці да пробашча гомельскага касцёла ксяндза Славаміра.

- Не бойцеся адпускаць сваіх дзяцей у паездкі і паходы, - звяртаецца да бацькоў ксёндз Славамір. - Не турбуйцеся аб тым, што з-за «зборак» яны не будуць паспяваць па вучобе. Значна больш часу дзеці забіваюць з тэлевізарам, кампутарам і тэлефонам. Калі хочаце, каб вашы хлопчыкі выраслі сапраўднымі мужчынамі, падахвочвае іх займацца скаўтынгам. Дапамагайце змагацца з лянотай і эгаізмам, калі яны не хочуць ісці ў паходы. Паверце, дадому яны вернуцца радаснымі і задаволенымі. Магчыма, вы і дзеці пакуль не зусім разумееце, навошта гэта трэба, але вынік будзе бачны ўжо хутка.

Subscribe to this RSS feed