Беларускі мастак Алесь Пушкін, які распісваў храмы, памёр у зняволенні
- Written by KATOLIK.LIFE
- Published in Соцыум
- Add new comment
Ён марыў дапамагаць у аднаўленні фрэсак у касцёле ў Будславе, распавяла верніца.
У ноч на 11 ліпеня ў Гродне пры нявысветленых абставінах памёр мастак, іканапісец Алесь Пушкін, паведаміла яго жонка ў Фэйсбуку. Мастаку было 57 гадоў, ён знаходзіўся ў зняволенні, паколькі быў асуджаны на 5 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі, а затым асуджаны паўторна — на турэмны рэжым. Пасля гэтага практычна да моманту смерці знаходзіўся ў гродзенскай турме. Ён памёр у рэанімацыі хуткай дапамогі, куды быў дастаўлены з турмы.
Алеся Пушкіна затрымалі неўзабаве пасля вяртання ў Беларусь з-за мяжы — ён прыехаў на радзіму, ведаючы, што ў дачыненні да яго ўзбуджаная крымінальная справа пасля правядзення выставы яго работ у Гродне.
Алесь Пушкін вядомы, у прыватнасці, тым, што рабіў роспісы праваслаўных і каталіцкіх храмаў, дапамагаў у іх рэстаўрацыі пасля вяртання будынкаў вернікам з 1990-х гадоў.
Пра стан здароўя і пра тое, у якіх умовах мастак утрымліваецца, які перажываў ціск, нічога не было вядома — лісты ад яго, як і ад іншых асуджаных па палітычна матываваных справах, не даходзілі.
«Вечны супакой... Калі лісты яшчэ прыходзілі, ён пісаў, як моцна марыць аднаўляць роспісы ў Будслаўскай базыліцы», — распавяла адна з верніц, маючы на ўвазе фрэскі ў касцёле ў Будславе, якія былі пашкоджаныя пры пажары.
Наш канал в Telegram – только интересное и важное. Подписаться >
Алесь Пушкін быў праваслаўным вернікам. Нагадаем, раней у калоніі таксама пры нявысветленых абставінах памёр каталіцкі вернік Вітольд Ашурак.
Related items
-
Падарыў бяздомнаму ружанец, пераемніку – плашч. Апошнія жэсты біскупа Казіміра Велікасельца
-
У кіеўскім касцёле паказалі, як саграваюць людзей у маразы
-
У Гомелі развіталіся са спачылым біскупам Казімірам Велікасельцам – быў і праваслаўны іерарх
-
Каталіцкі біскуп даў сваю інтэрпрэтацыю «Году беларускай жанчыны» – атрымалася паэтычна
-
«Духоўны цэнтр» замярзае. У Будславе няма ацяплення – і гэта не праблема?