Памёр біскуп Казімір Велікаселец – найстарэйшы каталіцкі іерарх Беларусі. Якім быў яго апошні дзень?

8 лютага адыйшоў у вечнасць біскуп эмэрыт Казімір Велікаселец, які шмат гадоў служыў Генеральным вікарыем Пінскай дыяцэзіі. Паводле інфармацыі вернікаў, раніцай у гэты дзень ён яшчэ спавядаў вернікаў і адправіў нядзельную святую Імшу ў Гомелі, дзе жыў апошнія гады пры касцёле.

Затым яму стала блага, іерарха даставілі ў рэанімацыю, але ў хуткім часе ён пайшоў з жыцця.

Біскупу Казіміру было 80 гадоў, свой апошні дзень нараджэння ён адзначаў 5 траўня 2025 году. У свой юбілей ён не ладзіў урачыстасцяў, а быў у Польшчы, дзе збіраў сродкі для будоўлі новага касцёла ў Гомелі.

Ён быў найстарэйшым каталіцкім біскупам Беларусі. Іерарха ведалі як вельмі сціплага, пабожнага, пакорнага, строгага да сябе чалавека. Ён пастаянна трываў у малітве, заклікаў да гэтага і вернікаў, многім дарыў ружанцы для малітвы.

У біскупа не было сваёй кватэры – пасля прызначэння на служэнне ў Гомель ён увесь час жыў у сціплым пакоі ў парафіяльным доме.

Казімір Велікаселец нарадзіўся 5 мая 1945 г. у Пружанскім раёне ў сям'і простых сялян. Ужо ў 1948 г. парафіяльны касцёл тут зачынілі, святара арыштавалі. Але дзякуючы глыбокай веры бацькоў Казімір з дзяцінства быў прывучаны да малітвы. Да першай споведзі і святой камуніі хлопчыка рыхтаваў бацька. І ў 10-гадовым узросце адвёз яго на ровары ў бліжэйшы касцёл у Кобрын – гэта 60 кіламетраў у адзін бок.

Сям'я слухала па радыё святую Імшу на польскай мове. У юнацтве Казімір вывучыў на памяць Літанію да Найсвяцейшай Панны Марыі. І, калі яго прызвалі ў войска, чытаў Літанію штодня: калі засцілаў ложак раніцай ці калі клаўся спаць пасля адбою. Кожную нядзелю замест святой Імшы адгаворваў на пальцах Ружанец.

Пасля войска ён адправіўся на будоўлю ў Вільню – працаваў зваршчыкам на будаўніцтве ўнівермага і прыходзіў на святыя Імшы. І ўжо тады – вучыўся ў падпольнай духоўнай семінарыі. Тры гады ўлады не давалі Казіміру магчымасць паступіць у Рыжскую семінарыю.

Вярнуўшыся ў БССР, у канспірацыі рыхтаваўся да паступлення. Двойчы ездзіў у Маскву з просьбай дазволіць яму паступіць у семінарыю. У выніку дамогся гэтага дазволу і ў 1981 годзе быў прыняты ў Рыжскую семінарыю адразу на трэці курс.

Пасля заканчэння семінарыі святар абслугоўваў пяць парафій – гэта значыць, што ў нядзелю трэба было служыць пяць святых Імшаў у вёсках і мястэчках Брэсцкай, Гродзенскай і Мінскай абласцей. Акрамя пастырскага служэння займаўся рэстаўрацыяй і рамонтам святыняў.

У цэлым, адкрыў каля дзесяці парафій і пабудаваў тры храмы, чацвёрты цяпер будуецца ў Гомелі. Грошы на будоўлю збіраў сам – будучы ўжо ў пенсійным узросце, за рулём аб'язджаў многія гарады Польшчы, рабіў шлях у 2 тысячы кіламетраў, каб служыць Імшы ў розных гарадах краіны і збіраць ахвяраванні.

Умеў вырашаць пытанні з практычнага пункту погляду. Калі распачынаў будоўлю касцёла ў Брэсце, няпроста было атрымаць дазвол. Даводзілася часта прыязджаць у горад, размаўляць з уладамі, але ён цярпліва рухаўся і ўрэшце атрымаў дазвол, пачаў будоўлю.

Паводле іерарха, у яго служэнні было шмат цяжкасцяў, і ўсе іх ён вырашаў на каленях перад Найсвяцейшым Сакрамэнтам, прасіў пасярэдніцтва Божай Маці. Біскуп Казімір штодня маліўся ўсе чатыры часткі Ружанца, а таксама Крыжовы шлях.

У сваіх пропаведзях ён нярэдка паўтараў, якой смерці жадае сабе і іншым: «Так пражыць жыццё, каб стаць перад Богам з чыстай душой, шанаваць Бога і зрабіць камусьці нешта добрае».

Наш канал в Telegram – только интересное и важное. Подписаться >