Яшчэ раз пра крэмацыю: як пахаваць прах па-хрысціянску, адказалі ў Касцёле

Сучасны мегаполіс сутыкаецца з праблемай, якая кранае нават сферу вечнасці - фізічнай прасторы для пахаванняў становіцца ўсё менш, і перад многімі сем'ямі паўстае выбар.

Ці не супярэчыць крэмацыя каталіцкаму веравызнанню? Як Касцёл глядзіць на гэтую практыку сёння? У месяц, прысвечаны малітве за памерлых, адказы на гэтыя пытанні падрыхтавалі ў санктуарыі ў Тракелях.

Каталіцкая царква заўсёды аддавала і працягвае аддаваць перавагу традыцыйнаму пахаванню цела ў зямлі. Цела хрысціяніна – гэта не проста матэрыяльная абалонка, гэта святыня Духа Святога, якая патрабуе глыбокай пашаны.

Аднак Касцёл з мудрасцю і разуменнем ставіцца да патрэб сучаснага чалавека. Яшчэ з 1963 года афіцыйна дазволена выбіраць крэмацыю, калі гэтага патрабуюць абставіны: санітарныя нормы, фінансавыя цяжкасці ці той самы брак месцаў на гарадскіх могілках.

Ватыкан у сваёй інструкцыі "Ad resurgendum cum Christo" нагадвае: агонь крэматорыя не здольны знішчыць душу чалавека і ніякім чынам не абмяжоўвае Божую ўсемагутнасць пры Уваскрашэнні.

Але тут Касцёл ставіць вельмі важную мяжу, якая аддзяляе хрысціянскі спачувальны погляд ад паганскага:

Попел павінен мець свой дом. Касцёл катэгарычна забараняе рассыпаць попел па ветры, над вадой ці ў лясах. Чалавек не знікае ў небыцці, ён не раствараецца ў прыродзе. Мы – асобы, і нашае цела, нават ператворанае ў попел, павінна быць пахаванае ў асвечанай зямлі, супольнай магіле ці калумбарыі.

Мы не маем права пакідаць урну з попелам дома на паліцы ці рабіць з яе упрыгожванні. Гроб на могілках патрэбны не Богу, ён патрэбны нам, жывым. Гэта месца, куды прыходзяць дзеці і ўнукі, каб запаліць зніч, пакласці кветкі і памаліцца. Гэта матэрыяльнае сведчанне таго, што гэты чалавек жыў, любіў і застаўся ў нашай памяці.

Крэмацыя ў вялікім горадзе – гэта не грэх і не адмаўленне веры, калі яна робіцца з павагай да спачылага.

Няхай кожнае месца спачыну, ці то традыцыйная магіла, ці то ніша калумбарыя ў шумным горадзе, будзе напоўнена ціхай малітвай і верай у тое, што смерць – гэта не канец, а толькі пачатак нашай галоўнай сустрэчы, падсумавалі ў санктуарыі.

Наш канал в Telegram – только интересное и важное. Подписаться >